وضعیت جاری سیاسی و امنیتی کشور نباید صرفاً بر اساس حملات و رویدادهای پراکنده یا چگونگی فعالیت جبهات مسلح مختلف تحلیل شود. این وضعیت، ادامهٔ رقابتهای جیوپولیتیکی منطقهای و جهانی و تلاشهای درازمدت تاریخی برای بیثبات نگهداشتن افغانستان و پشتونخوا است. ریشههای این رقابتها حتی به «بازی بزرگ» (Great Game) میان هند بریتانوی و روسیهٔ تزاری بازمیگردد؛ بازی که پس از سال ۲۰۰۱، با ابعاد جدیدی تحت عنوان «جنگ علیه تروریزم»، به رهبری ایالات متحدهٔ امریکا و توسط نیروهای غربی در منطقهٔ ما ادامه یافته است.
تاریخ صدسال اخیر افغانستان گواه آن است که اتحاد استعماری انگلوساکسون (Anglo-Saxon)، بهمنظور بیثبات نگهداشتن کشور عزیز ما و منطقه، نخست از طریق گروههای نیابتی خود، دولتهای ملی و مترقی را در افغانستان سرنگون کرده و سپس منطقه را به گروههای جهادی و نیابتی خودسر سپرده است تا آن را به کانون منازعات، اقتصاد جرمی، افراطگرایی و بیقانونی تبدیل کند. بعد از سال ۱۹۴۷، برای تداوم این اتحاد، پاکستان در سطح منطقه جانشین هند بریتانوی و ایالات متحدهٔ امریکا در سطح جهانی جانشین بریتانیای کبیر شده است.
بر اساس توافقنامهٔ شرمآور دوحه، رژیم طالبان بدون برخورداری از مشروعیت قانونی و مردمی، بهگونهٔ دوفاکتو(De facto) به حاکمیت خود ادامه میدهد و در راستای اهداف استعماری، طی پنج سال گذشته بیقانونی و اقتصاد جرمی را به امری عادی تبدیل کرده است. اکنون مرحلهٔ دیگری در راه است که در آن، افراطگرایی، فاجعهٔ بشری، منازعات و جنگ نیز به پدیدههای عادی و معمول تبدیل شوند.
مطابق انتظار قدرتهای استعماری، حملات مستقیم هوایی پاکستان و نقض تمامیت ارضی و حاکمیت ملی افغانستان اکنون بهسوی عادیشدن پیش میرود. پاکستان میخواهد با حمایت متحدان بینالمللی خود، از طریق بمباران پیدرپی و تحت عنوان «جنگ علیه تروریزم»، دقیقاً همان سیاستی را ادامه دهد که اسرائیل در غزه، لبنان و سوریه در پیش گرفته است. هدف نهایی چنین وضعیتی آن است که با استفاده از گروه حاکم طالبان و به بهانهٔ حضور آنان، مفهوم حاکمیت ملی در افغانستان عملاً تضعیف و از میان برداشته شود.
در کنار بمباران و تجاوزات پاکستان، مرحلهٔ دیگری برای تداوم بیثباتی دایمی و گسترش منازعات، شکلگیری گروههای مسلح جدید تحت عنوان «جبهات» است. از نظر حزب اکثریت افغانستان، گروه طالبان و جبهات مسلح مخالف آن، با وجود اینکه در ظاهر در برابر یکدیگر میجنگند، اما منابع حمایت و تمویل آنها از لحاظ تاریخی و استراتژیک یکسان است.
بمباران پاکستان و در کنار آن، سربرآوردن جبهات مسلح مانند سمارق، به تحقق همان هدف استعماری کمک میکند که میخواهد افغانستان را بهگونهٔ دایمی به کانون افراطگرایی، منازعات، اقتصاد جرمی و بیقانونی تبدیل کند.
از آنجایی که منابع تمویل این جبهات، بهشمول طالبان و اردوی پاکستان، یکسان است، مردم افغانستان و پشتونخوا حق دارند درگیریهای میان طالبان و اردوی پاکستان، ایجاد جبهات مسلح در کشور و تحولات امنیتی در پشتونخوا را محصول یک بازی بدانند. حزب اکثریت افغانستان نیز در این زمینه با اکثریت مردم کشور همنظر است.
از آنجایی که منبع تمویل بیشتر جبهات جنگیِ اعلامشدهٔ کنونی، همان منبعی است که گروه نیابتی حاکم از آن تغذیه میشود، از همینجا روشن میگردد که هدف، آزادسازی افغانستان از سلطهٔ طالبان نیست؛ بلکه گسترش هرچه بیشتر بیثباتی و اقتصاد جنگی است.
همین اکنون نیز برای تداوم اقتصاد جرمی و جنگی، پولهای عملیاتی و عواید ناشی از مواد مخدر به گروه نیابتی حاکم سرازیر میشود و هر روز، تحت عنوان کمکهای بشردوستانه، از طریق مؤسسات بهگونهٔ غیرشفاف به افغانستان تزریق میگردد.
حزب اکثریت افغانستان بر اساس منشور خود، از هرگونه مقاومت مردمی و بومی در برابر استبداد و اختناق جاری در کشور، چه در قالب مبارزهٔ سیاسی و چه مبارزۀ که از نیروی قهریهٔ مردمی برخاسته باشد، حمایت میکند. چنین مبارزهٔ ملی و مردمی باید دارای رهبری سیاسی، مدیریت، منابع تمویل و امکانات افغانی باشد و نتیجهٔ آن نجات افغانستان و احیای دوبارهٔ اقتدار مردمی باشد.
اما باور و اعتقاد ما بر این است که راهاندازی جنگ در کشور به دستور خارجیها و آن هم با چنین گستاخی آشکاری، با اتکا به روابط استخباراتی خارجی، هرچند زیر زیباترین و جذابترین شعارها آغاز شود، از محبوبیت، مقبولیت و مشروعیت مردمی برخوردار نیست.
حتی فعالان مدنی که با تمویل خارجی فعالیت میکنند و با جوایز نمایشی مورد تقدیر و تجلیل قرار میگیرند، در میان مردم شایستهٔ احترام دانسته نمیشوند. مردم بهخوبی میدانند که از این افراد صرفاً بهعنوان عناصر تزئینی در کنفرانسهای بینالمللی استفاده میشود.
از نظر ما، مبنای فکری مبارزه علیه گروه استبدادی و نیابتی حاکم بر کشور باید روشن و واضح باشد. تمامیت ارضی، حاکمیت ملی و وحدت ملی کشور باید اساس هرگونه محاسبهٔ سیاسی و امنیتی قرار گیرد. آیندهٔ افغانستان باید بر بنیاد ارادهٔ مردم افغانستان و منافع ملی تعریف شود، نه بر اساس محاسبات امنیتی استعمار و پاکستان و نه هم بر مبنای رقابتهای قدرتهای جهانی.
تداوم حاکمیت طالبان، شکلگیری جبهات مسلح در کنار آن و نقض حریم ملی ما از سوی پاکستان، هر سه مکمل یکدیگرند؛ زیرا منبع و هدفی که در پشت آنها قرار دارد، یکسان است.
پیام حزب اکثریت افغانستان به تمامی نیروها و شخصیتهای ملی، مترقی و مردمی این است که برای یافتن چارۀ بیرونرفت از وضعیت کنونی، گفتوگوها و بحثهای جدی، مسئولانه و نتیجهمحور را میان خود آغاز کنند و با ابتکار عمل مستقل خویش، راهکارهای بدیلی را برای آیندهٔ کشور جستوجو نمایند.
ما هرگونه مبارزه در برابر اختناق و استثمار حاکم را، به هر شکلی که باشد، زمانی مؤثر و سودمند میدانیم که رهبری، مدیریت و امکانات آن افغانی و بومی باشد. این خلأ را تنها احزاب مترقی و برنامهمحور و جریانهای سیاسی میتوانند پُر کنند که بهجای اتکا به تمویل خارجی، بر انسجام مردمی و نظم سازمانی داخلی تأکید داشته باشند.
